Research on New Generation Tumor Markers - 9781536143676

Wiele nowotworów wiąże się z nieprawidłową produkcją niektórych cząsteczek, które można zmierzyć w osoczu/moczu lub które można wykryć na powierzchni wyciętej tkanki nowotworowej. Cząsteczki te nazywane są markerami nowotworowymi. Potencjalne zastosowania markerów nowotworowych obejmują badania przesiewowe w populacji ogólnej, diagnostykę różnicową pacjentów z objawami, kliniczną ocenę stopnia zaawansowania nowotworu, szacowanie objętości guza, określanie rokowania, monitorowanie leczenia i wykrywanie nawrotów. Aby uzyskać maksymalną korzyść kliniczną, marker nowotworowy powinien posiadać pewne cechy. Marker nowotworowy powinien być specyficzny dla tkanki. Poziom markera nowotworowego w osoczu powinien być proporcjonalny do wielkości i aktywności guza. Marker nowotworowy powinien być obecny w osoczu na wykrywalnym poziomie, nawet jeśli rozmiar guza jest bardzo mały. Marker nowotworowy powinien odzwierciedlać zmienioną charakterystykę nowotworu w odpowiedzi na leczenie. Niestety, obecnie stosowane markery nowotworowe nie spełniają wszystkich tych kryteriów. Większość z nich występuje w tkankach prawidłowych, łagodnych i nowotworowych i niestety nie są one wystarczająco specyficzne, aby można je było stosować w badaniach przesiewowych w kierunku raka w populacji ogólnej. Ponadto konwencjonalne markery nowotworowe słabo odzwierciedlają zmienione zachowanie nowotworu w odpowiedzi na terapię przeciwnowotworową. Są one najbardziej wartościowe podczas wizyt kontrolnych. Ostatnie osiągnięcia w biologii molekularnej doprowadziły do identyfikacji wielu nowych biomarkerów nowotworowych. Po pierwsze, wykrycie DNA i RNA swobodnie krążącego we krwi stworzyło nową perspektywę wczesnej diagnostyki nowotworu, obserwacji pacjenta i oceny skuteczności terapii. Krążące wolne kwasy nukleinowe mogą pochodzić zarówno z tkanek złośliwych, jak i niezłośliwych. Rozróżnianie komórek nowotworowych opiera się na obecności specyficznych dla nowotworu zmian genetycznych i epigenetycznych. To podejście oparte na krążącym kwasie nukleinowym nazywa się biopsją płynną. Biopsja płynna ze względu na swoją nieinwazyjność i powtarzalność jest obiecującym narzędziem w leczeniu nowotworów. Jest szczególnie pomocna w przypadku nowotworów, w przypadku których nie jest możliwa biopsja tkanki stałej, oraz u pacjentów z przerzutami, gdy jednocześnie występuje wiele odrębnych mas nowotworowych. Kolejną zaletą płynnej biopsji jest wykazanie aktualnej dynamiki nowotworu podczas terapii przeciwnowotworowej oraz wrażliwości na leki, których nie odzwierciedlają konwencjonalne badania. Po drugie, samoodnawialne komórki macierzyste mogą powodować raka. Jeśli komórki macierzyste ulegną zmianie genetycznej lub epinetycznej, ich potencjał różnicowania zostaje osłabiony, a ich zdolność proliferacyjna staje się niekontrolowana. Obecne terapie przeciwnowotworowe w większości nie eliminują nowotworowych komórek macierzystych, zamiast tego sprzyjają powiększaniu puli nowotworowych komórek macierzystych i/lub selekcji opornych komórek macierzystych. Po trzecie, mikroRNA, niekodujące RNA i fragmenty transferowego RNA występujące w krwiobiegu są potencjalnymi markerami w diagnostyce i prognozowaniu różnych typów nowotworów. Niniejsza książka zawiera przegląd nowych molekularnych markerów nowotworowych.