Saving Strangers - 9780198296218

Tematem tej książki jest stopień, w jakim interwencja humanitarna stała się uzasadnioną praktyką w społeczeństwie międzynarodowym po zakończeniu zimnej wojny. Odwzorowuje zmieniającą się legitymizację interwencji humanitarnej, porównując reakcję międzynarodową z przypadkami interwencji humanitarnej w okresie zimnej wojny i po zimnej wojnie. Co najważniejsze, książka bada, w jakim stopniu społeczeństwo międzynarodowe uznało interwencję humanitarną za uzasadniony wyjątek od zasad suwerenności oraz nieinterwencji i nieużycia siły. Chociaż istnieją badania dotyczące każdego przypadku interwencji – we wschodnim Pakistanie, Kambodży, Ugandzie, Iraku, Somalii, Rwandzie, Bośni i Kosowie – nie ma ani jednej pracy, która analizowałaby je kompleksowo w ramach porównawczych. Każdy rozdział opowiada historię interwencji, która splata studium motywów, uzasadnień i wyników. Legalność interwencji humanitarnej jest kwestionowana przez „pluralistyczne” i „solidarystyczne” skrzydło szkoły angielskiej, a książka ukazuje wpływ tych koncepcji na praktykę państwową. Solidaryzmowi brakuje pełnej teorii interwencji humanitarnej, a ta książka ją dostarcza. Głównym celem jest zbadanie, w jaki sposób interwencja humanitarna jest uzasadniona w obecnych dialogach dyplomatycznych. Badając, jak daleko nastąpiła zmiana norm w społeczeństwie państw w latach 90., książka broni szeroko zakrojonego konstruktywistycznego twierdzenia, że działania państwa będą ograniczone, jeśli nie będą mogły być uzasadnione, oraz że nowe normy umożliwiają nowe praktyki, ale nie określić te. Książka kończy się rozważeniem, na ile współczesne praktyki interwencji humanitarnej wspierają nowy solidaryzm i na ile rozwiązuje to tradycyjny konflikt między porządkiem a sprawiedliwością w społeczeństwie międzynarodowym.