Pastiche - 9780253214454

Teoretycy kultury postrzegają współczesne społeczeństwo naznaczone radykalną hybrydowością różnorodnych praktyk społecznych. W ciągu ostatnich dwudziestu lat sztuka na różne sposoby uczestniczyła w procesach heterogenicznego połączenia, najbardziej rzucając się w oczy poprzez redefinicję gatunku ekspresji artystycznej, który przez wieki był uważany za nieuchwytny i osławiony: pastisz lub pasticcio. Dziś niezwykle wciągające przejawy gatunku minor można znaleźć w architekturze, malarstwie, instalacjach mieszanych, filmie, literaturze i sposobach performansu, od wydarzeń operowych po rockowe, a także w rzekomo trywialnych dyskursach, takich jak narracje reklamowe. Pastisz opowiada o pamięci kulturowej jako historii widzenia i pisania. Jednym z wyznaczników odróżniających postmodernizm estetyczny od modernizmu – dla autora kategoriami nolens volens – są praktyki artystyczne ostentacyjnie zapożyczające się z archiwum kultury zachodniej, którą modernizm w poszukiwaniu tego, co niespełnione, skłonny był lekceważyć. -badanie tradycji, które modernizm przyćmił w pogoni za Szokiem Nowego lub – w przypadku architektów – funkcjonalizmem stylu międzynarodowego. Odrzucając paradygmat Bauhausu, architekci ze zdwojoną siłą przez dwie dekady praktykowali estetykę cytatu i inkorporacji form z przeszłości. Styl, który się wyrobił, jego element dekoracyjny rozmyty w powszechnych praktykach budowlanych w całym kraju, jest istotny dla wywodu autora. Gdy architekci powracają do konstruktywizmu i na nowo go oceniają, ich posunięcie umożliwia historyzację stylu postmodernistycznego i oddzielenie go w pewnym stopniu od totalitarnej koncepcji postmodernizmu lub ponowoczesności jako epoki oraz od innych praktyk dyskursywnych, takich jak myśl postmodernistyczna. Takie rozróżnienie pozwala krytycy spojrzeć na pastiszową strukturalizację w różnych sztukach jako na wzorcową cechę estetycznego postmodernizmu, który w przeciwieństwie do hard-core modernizmu sytuuje się w kulturze ogólnej poza dychotomią wysoki-niski.