WIG Craft and Ekranoplan - 9781489983176

ciągu ostatniego półwiecza szybko rozwinął się szybki transport wodny. Nowatorskie pojazdy morskie o wysokich osiągach, takie jak poduszkowiec (ACV), statek z efektem powierzchniowym (SES), szybki statek jednokadłubowy (MHC), katamaran (CAT), wodolot (HYC), statek przebijający fale (WPC) ) i dwukadłubowe jednostki pływające na małych obszarach wodnych (SWATH) rozwinęły się jako koncepcje i osiągnęły różny stopień sukcesu komercyjnego i wojskowego. Prototypy ACV i SES osiągnęły prędkość 100 węzłów w spokojnych warunkach, jednak normalna prędkość przelotowa w operacjach komercyjnych utrzymuje się na poziomie około 35–50 węzłów. Jest to częściowo spowodowane zwiększonym oporem w przeciętnych kołysaniach przybrzeżnych, gdzie takie jednostki świadczą usługi, a częściowo wynikają z ograniczeń systemów napędowych takich jednostek. Strumienie wody i pędniki wodne borykają się z ograniczeniami, na przykład z powodu drgań przy dużych prędkościach. SWATH zostały zaprojektowane z myślą o ograniczonych ruchach na torze wodnym, ale kształt kadłuba nie jest kształtem o niskim oporze odpowiednim do operacji z dużymi prędkościami. Wydaje się więc, że prowadzi to do problemu – utrzymanie kontaktu z wodą powoduje wyczerpanie się systemów napędu wodnego lub ruchy jednostki i utrata prędkości stanowią problem w wyższych stanach mórz. Jedynym sposobem na osiągnięcie większej prędkości wydaje się całkowite odłączenie od powierzchni wody. Ty, czytelniku, możesz odpowiedzieć pytaniem o wodnosamoloty wyścigowe, które rozwijają prędkość powyżej 200 km/h. Tak, to prawda, ale stosunek mocy do masy jest w takich maszynach wyścigowych niezwykle wysoki i nieekonomiczny, jeśli przełoży się to na użyteczny statek komercyjny.