Congestive Heart Failure - 9780898389555

Stanach Zjednoczonych na zastoinową niewydolność serca cierpi około 2,5 miliona osób, a rocznie oczekuje się ponad 400 000 nowych przypadków. Zastoinowa niewydolność serca jest także jedną z najczęstszych przyczyn hospitalizacji, co stanowi ponad 5 milionów dni hospitalizacji rocznie. Pomimo wczesnego rozpoznania tej choroby i aktywnych badań medycznych nad mechanizmami i terapią, rokowanie jest nadal fatalne, a oczekiwane pięcioletnie przeżycie wynosi mniej niż 50%. W ostatniej dekadzie zaobserwowaliśmy wiele nowych możliwości medycznych i terapeutycznych dla pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, które wykraczają poza leżenie w łóżku, ograniczenie spożycia sodu, naparstnicę i leki moczopędne. Należą do nich różnego rodzaju leki rozszerzające naczynia krwionośne, w tym konwencjonalne inhibitory enzymu angiotensyny (ACE). Ponadto aktywnie bada się wiele nowych leków inotropowych, zarówno w postaci doustnej, jak i dożylnej. W marcu 1984 roku pod auspicjami American Heart Association przeprowadzono badanie wśród ponad 5000 lekarzy (jak podano w: JAOC 8:966, 1986). Badanie to wykazało, że nie ma powszechnie przyjętej definicji zastoinowej niewydolności serca i że nawet wśród kardiologów akademickich istnieje szerokie spektrum kryteriów diagnostycznych tej powszechnej choroby. Nie istniały jasne standardy dotyczące nawet najbardziej podstawowego leczenia zastoinowej niewydolności serca. Na przykład 19% lekarzy zaleciło ograniczenie ćwiczeń, 31% nie zalecało żadnych zmian w aktywności, a 50% albo lekkie ćwiczenia, albo program ćwiczeń kondycyjnych.