Obesity and Syndrome X - 9781536146691

Otyłość stanowi główne ryzyko zarówno chorób układu krążenia (CVD), jak i cukrzycy typu 2 (T2DM). Otyłość osiągnęła rozmiary epidemii na całym świecie, a dowody wskazują, że sytuacja prawdopodobnie ulegnie pogorszeniu zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się. Uważa się, że jest czynnikiem predysponującym do kilku chorób przewlekłych, do których należą choroby układu krążenia, udar niedokrwienny mózgu, nadciśnienie, cukrzyca typu 2, dysfunkcja naczyń oraz stan prozapalny i prozakrzepowy. W tym miejscu Syndrom X krzyżuje się z otyłością i pełni rolę wspólnego mianownika dla CVD i T2DM. Osoby z zespołem X są bardziej podatne na CVD i T2DM. Szczególnie istotne jest uznanie, że zróżnicowanie podatności na choroby wśród poszczególnych osób w całej populacji jest konsekwencją przecięcia się rozkładu genotypów z rozkładem przeszłego i przyszłego narażenia środowiskowego. trajektorie środowiskowe. Na przykład wiele osób, których genotyp występuje u osób chorych, pozostanie zdrowych ze względu na kompensacyjny wpływ odmiennej historii środowiskowej na te same warunki początkowe. Podobnie u osób, które nie mają genotypu wysokiego ryzyka, może rozwinąć się choroba o niekorzystnym przebiegu środowiskowym. Oznacza to interakcję między określonym genotypem a określonym narażeniem środowiskowym. W hipotezie oszczędnego genotypu zaproponowanej przez Neela (1962) całe populacje mają zwiększoną predyspozycję do T2DM w wyniku selekcji genetycznej. Są lepiej przystosowani do innych warunków żywieniowych niż te, których doświadczają dzisiaj. W hipotezie oszczędnego fenotypu (znanej również jako hipoteza Barkersa) reakcje nieprzystosowawcze pojawiają się w wyniku wywołanych środowiskiem zmian fizjologii we wczesnym życiu jednostki. Obie hipotezy wyjaśniają, dlaczego częstość występowania cukrzycy i otyłości może być różna w różnych populacjach oraz dlaczego predyspozycja do cukrzycy jest powszechna, chociaż ma bardzo różne mechanizmy. Opisano także trzecią hipotezę zwaną hipotezą wspólnej gleby, o której wspomniał Lebovitz (2006), mówiącą, że cukrzyca i choroby sercowo-naczyniowe mogą mieć wspólne przyczyny. Insulinooporność ma kluczowe znaczenie zarówno dla progresji od prawidłowej tolerancji glukozy do T2DM, jak i dla zespołu czynników ryzyka CVD znanych jako zespół X lub zespół metaboliczny. Następnie istnieje epigenom, który bezpośrednio wpływa na ekspresję genów i może być modyfikowany zarówno przez czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. To potencjalnie dziedziczne zmiany w ekspresji genów, które nie obejmują zmian w podstawowych sekwencjach DNA, czyli zmiany fenotypu bez zmiany genotypu. Epigenoyt ma charakter dynamiczny i zmienia się w czasie oraz w tkankach w wyniku narażenia środowiskowego, starzenia się, chorób i innych czynników. Niniejsza książka stanowi zbiór ogromnej wiedzy, która została wygenerowana w ciągu ostatniej dekady na całym świecie w dziedzinie otyłości i otyłości. zaburzeń związanych z zespołem metabolicznym oraz próbę przełożenia wyników badań na klinicznie przydatne narzędzie umożliwiające lepszą diagnostykę, interwencję i zapobieganie temu globalnemu obciążeniu zdrowia publicznego. Mamy nadzieję, że ta książka nie tylko poszerzy tę praktykę w nadchodzących latach, ale także stworzy nowe kierunki przyszłych badań.