Psychiatry on the Edge - 9781631176999

Pod wieloma względami są to najlepsze i najgorsze czasy dla psychiatrii. Nowe odkrycia w neurobiologii prowadzą nas do lepszego zrozumienia kilku głównych zaburzeń, takich jak schizofrenia i choroba afektywna dwubiegunowa. Stopniowo pojawiają się nowe i skuteczne metody leczenia tych schorzeń, czasami łączące leki z krótkimi, ukierunkowanymi formami psychoterapii. Psychiatrzy są coraz bardziej świadomi roli kultury i wartości duchowych w intensywnej pracy z pacjentami. Jednocześnie psychiatria jest przedmiotem wyzwań z kilku stron, zarówno ze względu na system diagnostyczny, jak i metody leczenia, które są przedmiotem wielkich kontrowersji. Sama choroba psychiczna w dalszym ciągu jest źle rozumiana lub napiętnowana, a osoby leczące zaburzenia psychiczne spotykają się z ostrą krytyką i wrogością. Naciski ekonomiczne wkroczyły w możliwości psychiatrii w zakresie zapewniania psychoterapii wielu pacjentom, a biopsychospołeczny model leczenia został podważony. Z tych wszystkich powodów psychiatria znajduje się na krawędzi – krawędzi zarówno wielkich obietnic, jak i równie wielkiego niebezpieczeństwa. W tym zbiorze esejów zaczerpniętych z jego wieloletniego pisania dla Psychiatric Times dr Ronald W. Pies broni psychiatrii przed jej przeciwnikami, jednocześnie przyznając się do niedociągnięć i wyzwań stojących przed tą profesją. Zapewnia solidną obronę zarówno nauki, jak i sztuki leczenia psychiatrycznego, wychodząc poza podejście do diagnozy oparte na objawach DSM. Doktor Pies przeciwstawia się pozytywistycznej krytyce, która upiera się, że realne są tylko choroby cielesne, i podkreśla, że zarówno psychiatria, jak i medycyna ogólna identyfikują stany chorobowe na podstawie obecności znacznego cierpienia i niesprawności. Jest także zwolennikiem szeroko zakrojonego, humanistycznego podejścia do opieki nad pacjentem, czerpiącego z kilku tradycji filozoficznych i duchowych. Na koniec Pies argumentuje, że psychiatrii nie można postrzegać w oderwaniu od systemu wartości etycznych, które leżą u podstaw praktyki medycznej w ogóle, i przedstawia pewne zastrzeżenia dotyczące niewłaściwego wykorzystywania wiedzy psychiatrycznej do celów pozamedycznych. Wszystkie te eseje łączy nauka XII-wiecznego lekarza i mędrca Majmonidesa, który powiedział: „Lekarz nie leczy choroby, ale raczej chorego człowieka”.