Hepatocellular Carcinoma in the 3rd Millennium - 9781634840255

HCC jest najczęstszym pierwotnym nowotworem wątroby i według raportu WHO czwartą najczęstszą przyczyną zgonów. Szacunkowa częstość występowania nowych przypadków na całym świecie wynosi około 500 000–1 000 000 rocznie, powodując 600 000 zgonów na całym świecie. Chociaż na dużych obszarach świata częstość występowania HCC jest nadal nieznana, kilka krajów Azji Wschodniej i niektóre regiony Afryki Subsaharyjskiej charakteryzuje się bardzo wysoką częstością występowania HCC (ponad 20 przypadków/100 000 populacji). Obszary o umiarkowanie wysokim ryzyku (11–20 przypadków na 100 000 mieszkańców) obejmują Włochy, Hiszpanię i Amerykę Łacińską, natomiast we Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii występuje ryzyko pośrednie (5–10 przypadków na 100 000 mieszkańców). Stosunkowo niską częstość występowania (mniej niż 5 przypadków/100 000 mieszkańców) obserwuje się w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Skandynawii. Częstość występowania HCC rośnie w rozwiniętych krajach zachodnich w ciągu ostatnich dwóch dekad wraz z pojawieniem się zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C oraz ze względu na wzrost wskaźników imigracji z krajów endemicznych HBV. Ponadto, mimo że zapadalność na HCC osiąga najwyższy szczyt wśród osób w wieku powyżej 65 lat, w ciągu ostatnich dwóch dekad zarówno w USA, jak i w Europie odnotowano zwiększoną zachorowalność wśród osób młodszych. Podczas oceny pacjentów z HCC należy przyjąć podejście wielodyscyplinarne, zawsze należy brać pod uwagę stopień zaawansowania HCC i chorobę wątroby oraz zaproponować najlepsze leczenie. Nigdy nie należy odmawiać pacjentom resekcji wątroby i leczenia ablacyjnego, a zabiegi lecznicze należy wykonywać w ośrodkach wątrobowo-żółciowo-trzustkowych. Każdego pacjenta z HCC należy oceniać indywidualnie, za każdym razem stratyfikując ryzyko związane z zabiegiem, aby określić, które leczenie jest najlepsze. Ważne jest również, aby przeanalizować wszystkie możliwości, jakie można zaoferować. To podobne podejście wykazało dobrą skuteczność i bezpieczeństwo u wszystkich kategorii pacjentów słabych, takich jak pacjenci w podeszłym wieku lub pacjenci z HCC i zakażeniem wirusem HIV. Wczesna diagnostyka HCC i ponowne leczenie w przypadku nawrotu HCC odgrywają kluczową rolę w przeżyciu pacjentów. Dlatego zgodnie z proponowanymi wytycznymi należy rozszerzyć programy regularnych badań przesiewowych w kierunku HCC na wszystkich pacjentów, przy jednoczesnym zwiększeniu możliwości wyboru leczenia i ponownego leczenia w przypadku rozpoznania lub nawrotu HCC. Może to być ważny i potrzebny przełom w rozwiązaniu tego narastającego problemu.