Adaptive Optics for Astronomy - 9780792327486

Dla wielu astronomów optyka adaptacyjna jest czymś w rodzaju spełnienia marzeń. Sinee 1609 i pierwsze obserwacje ciał niebieskich przeprowadzone za pomocą teleskopu optycznego, astronomowie od zawsze walczyli o poprawę „zdolności rozdzielczej” swoich instrumentów. Przez długi czas inżynierowie poprawiali jakość optyczną teleseopów, aż w końcu w ciągu kilku sekund osiągnęli barierę ustanowioną przez turbulencje atmosferyczne. W tym momencie jakość tego miejsca stała się poważnym problemem przy zakładaniu nowych obserwatoriów wyposażonych w nowoczesne teleskopy, a astronomowie zaczęli opuszczać miejskie niebo i migrować w kierunku gór i pustyń. To zadanie zakończyło się sukcesem i w kilku uprzywilejowanych miejscach, gdzie przeciętne naturalne „widzenie” jest bliskie 0,5, znajdują się obecnie gromady gigantycznych teleskopów klasy 4 m, a wkrótce 10 m. Jednak ta granica atmosfery odpowiada w widzialnym zakresie długości fal granicy dyfrakcji tylko teleskopu 20 em. Strata była poważna: 20 faetorów w kącie i kilkaset w szczytowej koncentracji energii, tj. w przypadku utraty rozdzielczości bardzo słabych obiektów. Na początku lat siedemdziesiątych dwoje drzwi otworzyło się na wpół, aby zapewnić wyjście z tej ślepej uliczki. Po pierwsze, technika interferometrii plamkowej (i różne jej osiągnięcia) pozwoliła na przywrócenie granicy dyfrakcyjnej dużym teleskopom w zakresie fal widzialnych i podczerwonych (patrz np.