Neuroimaging I - 9781489917034

Aż do niedawnego pojawienia się neuroobrazowania mózg był niedostępny dla wizualizacji in vivo, z wyjątkiem zabiegów neurochirurgicznych lub niefortunnego narażenia na urazy. Jest to hołd złożony pierwszym twórcom neuronauki klinicznej, że dzięki temu, co według dzisiejszych standardów można by uznać za niezwykle prymitywne pomiary, dokonano postępu w zrozumieniu funkcji mózgu. Na przykład teorie wyższych funkcji korowych mózgu autorstwa Aleksandra Lurii i Hansa-Lukasa Teubera z lat pięćdziesiątych XX wieku opierały się zasadniczo na pacjentach wojskowych, którzy podczas II wojny światowej odnieśli traumatyczne rany głowy. Badacze ci mogli zbadać pacjenta i ustalić, gdzie na głowie znajdują się penetrujące rany wlotowe i wylotowe, czasami dysponowali błonami czaszkowymi w celu identyfikacji ran złamaniowych wejściowych i wyjściowych, czasami dostępne były raporty neurochirurgiczne, a Luria miał nawet możliwość dokładnego zbadania niektórych pacjentów z odsłonięte rany. Zatem można by wziąć wszelkie dostępne informacje i wywnioskować, które obszary mózgu były zaangażowane, ale tak naprawdę nigdy nie można by go wizualizować. Oczywiście zmieniło się to radykalnie wraz z wprowadzeniem obrazowania mózgu w latach 70. XX wieku, ale tak naprawdę dopiero w latach 90. technologie analizy i wyświetlania obrazów w końcu dogoniły podstawowe metody obrazowania mózgu, takie jak tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny. obrazowanie (MRI).