Psychobiology of Stress - 9780792306825

historycznego punktu widzenia pierwsze badania nad reakcją organizmu na sytuacje stresowe w ogóle, a także nad psychobiologią stresu w szczególności, pochodzą prawdopodobnie od fizjologów Cannona i de la Paza, którzy w 1911 roku wykazali, że rdzeń nadnerczy i układ współczulny biorą udział w sytuacjach awaryjnych. Cannon zauważył, że krew żylna kotów przestraszonych szczekającymi psami zawierała adrenalinę, reakcję organizmu, której zapobiegano przez adrenalektomię lub przecięcie nerwu trzewnego unerwiającego rdzeń nadnerczy. Cannon zasugerował, że rdzeń nadnerczy współdziała ze współczulnym układem nerwowym, w związku z czym oba układy ulegają aktywacji podczas stresu. Rolę układu współczulnego w odpowiedzi na stresujące wydarzenia podkreślono później w eksperymentach przeprowadzonych przez Maickela i wsp. (1967) i Masona (1968): autorzy ci wyraźnie wykazali, że stresory aktywują układ współczulny, powodując wydzielanie przez niego adrenaliny i noradrenaliny. Ten kierunek badań można skontrastować z kierunkiem Hansa Selye, skupiającym się na korze nadnerczy w reakcji na stres. Odkrycia i teorie Selye zapoczątkowały rolę tak zwanego modelu stresu podwzgórze – przysadka mózgowa – kora nadnerczy (HPA): w skrócie, podczas stresu hormon adrenokortykotropowy jest uwalniany z komórek przedniego płata przysadki mózgowej i wywołuje wydzielanie glukokortykoidów z kory nadnerczy.