Acute Continuous Renal Replacement Therapy - 9780898387933

Początkowe obserwacje dotyczące wsparcia dializacyjnego zostały przywiezione z laboratorium i ograniczone do pacjentów z odwracalną ostrą niewydolnością nerek. W tamtym czasie myślano o krótkotrwałej konserwacji. Wysunięto teorię, że usunięcie produktów przemiany materii z krwi, choć niekompletne i nieskuteczne, może dać tym pacjentom czas na regenerację uszkodzonych kanalików i odzyskanie funkcji nerek. Po rozczarowujących wcześniejszych doświadczeniach w zakresie przetrwania, większe wyrafinowanie i szersza praktyka udoskonaliły umiejętności dializy i zmniejszyły śmiertelność. Stało się również jasne, że możliwe są długie okresy wsparcia, a następnie podjęto udane próby wykorzystania tej technologii u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. Ci wcześni młodzi pacjenci stanowili bardzo wybraną grupę, u której występowały jedynie zaburzenia czynności nerek i żadne inne zmiany ogólnoustrojowe. Niemniej jednak wykazali roczne przeżycie wynoszące jedynie 55–64%. Obecnie w Stanach Zjednoczonych ponad 80 000 pacjentów korzysta ze wsparcia dializacyjnego, a ponad 250 000 pacjentów na całym świecie jest zależnych od sztucznej terapii zastępczej. Statystyki dotyczące śmiertelności są różne, ale pomimo 20-30% udziału chorób ogólnoustrojowych i średniego wieku w Ameryce Północnej wynoszącego piątą dekadę życia, roczne przeżycie wzrosło najwyraźniej do 90%.