The Philosophy Of Right And Left - 9780792308447

Niespójne odpowiedniki to obiekty, które są doskonale podobne, z wyjątkiem tego, że są wzajemnymi odbiciami lustrzanymi, takimi jak lewa i prawa ludzka dłoń. Immanuel Kant był pierwszym wielkim myślicielem, który zwrócił uwagę na filozoficzne znaczenie takich przedmiotów. Nazwał je odpowiednikami, bo są podobne niemal pod każdym względem, niespójnymi, bo pomimo podobieństwa, jednego nigdy nie da się zastąpić drugiego. W pismach Kanta pojawiają się trzy ważne dyskusje na temat niespójnych odpowiedników. Pierwszym z nich jest artykuł opublikowany w 1768 r. „O pierwszej podstawie rozróżnienia regionów w przestrzeni”, w którym Kant utrzymywał, że niespójne odpowiedniki dostarczają obalenia relacyjnej teorii przestrzeni Leibniza i dowodu na konkurencyjną teorię przestrzeni absolutnej Newtona . Drugi to fragment jego rozprawy inauguracyjnej, opublikowanej dwa lata później, w 1770 r., w którym przytoczył niespójne odpowiedniki, jako dowód, że nasza wiedza o przestrzeni musi opierać się na intuicji. Trzeci to fragment Prolegomena to Any Future Metaphysics z 1783 r., w którym przytoczył niespójne odpowiedniki jako paradoks, który można rozwiązać jedynie na podstawie jego własnej teorii przestrzeni jako zależnej od umysłu. Czwarta wzmianka w Metafizycznych podstawach nauk przyrodniczych z 1786 r. krótko powtarza punkt Prolegomena. Co ciekawe, w żadnym z wydań (1781 i 1787) opus magnum Kanta, Krytyki czystego rozumu, nie ma wzmianki o niespójnych odpowiednikach.