Pharmacology of Itch - 9783662446041

Podstawowe badania nad farmakologią świądu eksplodowały po dwóch bardzo wpływowych artykułach opublikowanych w „Nature” (2007) i „Science” (2009). Długo pomijany jako łagodniejsza forma bólu, swędzenie szybko zyskało nowe uznanie zarówno w środowiskach badawczych, jak i klinicznych, ze względu na swoją złożoność i negatywny wpływ na jakość życia pacjentów w trudnej sytuacji. Podobnie jak ból, nie wszystkie swędzenie są takie same. W przeciwieństwie do bólu, nie ma standardowych leków równoważnych aspirynie i morfinie. Badania epidemiologiczne podkreślają wysoką częstość występowania i koszty ekonomiczne świądu. Jest to najczęstszy objaw wielu różnych alergicznych i zapalnych chorób skóry (np. łuszczycy, atopowego zapalenia skóry), wiąże się z kilkoma chorobami ogólnoustrojowymi (np. przewlekłą chorobą nerek i wątroby) i występuje u pacjentów poddawanych hemodializie, podaniu do rdzenia kręgowego. opioidów oraz u osób chorych na AIDS. Czytelnik dowie się o wielu drogach powstawania swędzenia i ich interakcjach z bólem. Podkreślony zostanie związek pomiędzy tymi blisko powiązanymi, choć odrębnymi zjawiskami zmysłowymi. Zarówno swędzenie, jak i ból wykorzystują kilka wspólnych cząsteczek do wysyłania sygnałów do mózgu. Zatem leki, które były i są opracowywane jako leki przeciwbólowe, mogą również łagodzić nieuleczalny świąd. Był to ekscytujący i bardzo potrzebny obrót wydarzeń, ponieważ tradycyjni antagoniści receptora H-1 są nieskuteczni w blokowaniu świądu związanego z niewydolnością nerek i cholestazą. Rozdziały kliniczne zapewnią wgląd we współczesne schematy leczenia świądu w różnych sytuacjach u ludzi.