The Self-Understanding of the Dead Sea Scrolls Community - 9780567043849

Jest to studium dwóch metafor: „wieczne zasadzenie” i „dom świętości”, którymi społeczność DSS szeroko posługiwała się w celu wyrażenia swego samorozumienia. Te dwie metafory obejmują szeroki zakres tematów biblijnych, które sami sobie przywłaszczyli. Zbadano pisma sekciarskie i niesekciarskie używane przez społeczność, aby wydobyć teologię stojącą za tymi dwiema metaforami. Każdy fragment jest porównywany i kontrastowany przede wszystkim z Biblią hebrajską, aby zobaczyć, jak tekst został przerobiony lub dopracowany, aby pasował do nowego kontekstu. Podsumowując, te dwie metafory wyrażają głęboką tęsknotę społeczności DSS za całkowitym odrodzeniem Izraela, powrotem do warunków edenicznych jak przed Upadkiem i za czystą świątynią. Metafory te przyczyniają się do samoświadomości wspólnoty jako o „wiecznym zasadzeniu”, czyli Prawdziwym Izraelu, wiernej resztki, która praktykowała sprawiedliwość i prawość oraz oczekiwała eschatonu. Wierzyli, że rzeczywiście stanowią „królestwo kapłanów i naród święty”. Uważali się za świątynię proleptyczną, wyprzedzającą świątynię eschatologiczną, którą ma zbudować Bóg. Byli także prawdziwymi kapłanami, działającymi w niebiańskiej świątyni Boga, pełniącymi kapłańską posługę pojednania, nauczania, wstawiennictwa i błogosławieństwa. Na pierwszy rzut oka te dwie metafory wydają się całkiem odrębne, ale po bliższym przyjrzeniu się okazuje się, że przekazują wiele uzupełniających się idei teologicznych.