Paraoxonases in Inflammation, Infection, and Toxicology - 9781607613497

Biomarkery wykorzystuje się w wielu aspektach nadzoru stanu zdrowia w celu identyfikacji obecności choroby, śledzenia postępu choroby, monitorowania dostarczania leków lub metabolizmu, a także monitorowania narażenia na substancje chemiczne. Istnieje uznana potrzeba rozszerzenia i udoskonalenia identyfikacji i oznaczania ilościowego biomarkerów. Narażenie na ksenobiotyczne fosforany organiczne (OP) waha się od niskiego poziomu, przewlekłego narażenia podczas stosowania pestycydów (np. w gospodarstwach rolnych, w budynkach mieszkalnych lub w miejscu pracy) po ostre narażenie na duże dawki, obejmujące uwalnianie środków nerwowych lub toksyczne substancje przemysłowe OP. OP mogą wykazywać zarówno szybką, jak i przewlekłą toksyczność ze względu na ich działanie na specyficzne esterazy i lipazy, w szczególności na acetylocholinoesterazę (AChE) i docelową esterazę neuropatyczną (NTE). W każdym z powyższych przykładów szybka i dokładna ocena PO, na którą dana osoba była narażona, stopnia narażenia i czasu narażenia, pomoże skierować terapię do ofiary i ocenić poziom zagrożenia dla innych. Tradycyjnie, w moczu po ekspozycji można oznaczać metabolity określonych OP, np. 3,5,6-trichloro-2-pirydynol chloropiryfosu (CPS). Istnieje jednak kilka problemów związanych z tą metodą. Zwykle metabolit jest wydalany jedynie przez krótki okres kilku dni po znaczącym narażeniu. Ponadto, ze względu na powszechne stosowanie CPS i trwałość produktów jego rozpadu w środowisku, metabolity pojawiają się na wysokim poziomie tła w populacji ogólnej (Hill i in. 1995). Ich wygląd nie wskazuje, czy dana osoba była narażona na szkodliwy związek macierzysty, czy na nieszkodliwy produkt rozkładu.