Entropy and the Magic Flute - 9780195111347

Harold Morowitz od dawna jest wysoko ceniony zarówno jako wybitny naukowiec, jak i utalentowany pisarz naukowy. Eseje zawarte w jego pierwszym zbiorze „Wino życia” zostały okrzyknięte przez CP Snowa jednymi z najmądrzejszych, najbardziej dowcipnych i najlepiej poinformowanych, jakie czytałem, a Carl Sagan stwierdził, że ich lektura to przyjemność. W późniejszych tomach, takich jak Mayonnaise and the Origin of Life i The Thermodynamics of Pizza, zyskał reputację wszechstronnego intelektu, umiejętności dostrzegania nieoczekiwanych powiązań i rysowania uderzających podobieństw, a także talentu do przekazywania idei naukowych z optymizmem i dowcip. W recenzjach Kirkus wychwalano majonez jako cudownie odwracający uwagę i bardzo mądry. Natura napisała o termodynamice, a jego nauki w czekoladzie będą nadal bawić i czynić potajemne dobro. W Entropii i Czarodziejskim flecie Morowitz po raz kolejny oferuje atrakcyjną mieszankę krótkich refleksji na każdy temat, od papieru lakmusowego przez hipopotama po socjologię kawiarni w Palo Alto. Wiele z tych prac to wyrazy uznania dokonane przez naukowców, których Morowitz darzy wielkim szacunkiem. Na przykład w utworze tytułowym Morowitz opowiada o swojej pielgrzymce do grobu Ludwiga Boltzmanna, pochowanego na tym samym cmentarzu – Cmentarzu Centralnym w Wiedniu – co Beethoven, Schubert i Brahms. Pisze także o J. Willardzie Gibbsie (uważanym przez wielu za największego naukowca, jaki kiedykolwiek powstał w Stanach Zjednoczonych), Jeanie Perrinie (autorze Les Atomes, obecnie zapomnianego klasyka, który przekonał praktycznie wszystkich naukowców o słuszności teorii atomowej hipoteza), Einsteina, Newtona (z okazji 300. rocznicy powstania jego Principiów, daty, która przeszła praktycznie niezauważona z wyjątkiem Morowitza), Murraya Gell-Manna i Arystotelesa. Jeśli chodzi o Arystotelesa, Morowitz zauważa, że większość ludzi, których informacje pochodzą z filozofii akademickiej, nie zdaje sobie sprawy z tego, że – spośród wielu jego dziedzin wiedzy – Arystoteles był przede wszystkim biologiem. Rzeczywiście, aż jedna trzecia pism Arystotelesa dotyczy nauk przyrodniczych i prawie wszystkie zostały pominięte w standardowych wydaniach jego dzieł. Wiele innych artykułów koncentruje się na kwestiach zdrowotnych – takich jak obsesja Ameryki na punkcie dodatków serowych, uzależnienie od palenia skądinąd inteligentnych ludzi, wątpliwe praktyki położnicze – a kilka porusza tematy etyki, sygnalizowania nieprawidłowości i badań naukowych. Fascynujący jest także artykuł w American Type Culture Collection, zoo lub magazynie drobnoustrojów, w którym znajduje się około 11 800 szczepów bakterii i ponad 3000 okazów pierwotniaków, alg, plazmidów i onkogenów. Oto zatem ponad czterdzieści lekkich, pełnych wdzięku esejów, w których jeden z naszych najmądrzejszych biologów eksperymentalnych komentuje kwestie nauki, technologii, społeczeństwa, filozofii i sztuki.