Completion and Unification of Quantum Mechanics with Einstein... - 9781536172003

Mechanika kwantowa, oparta na równaniu Schrodingera (i jego relatywistycznym rozszerzeniu Diraca) jest teorią statystyczną, nazywaną tutaj Statystyczną Mechaniką Kwantową (SQM), w odróżnieniu od nowej części teorii kwantowej, przedstawionej w CZĘŚCI I i II, zwanej Mechanika kwantowa pojedynczych cząstek (IQM). Obie są niezbędnymi elementami teorii kwantów, podobnie jak Mechanika Klasyczna Pojedynczych Obiektów (ICM), oparta na równaniach Newtona, równaniach Hamiltona-Jacobiego czy równaniu ruchu Eulera-Lagrange'a poszczególnych obiektów, oraz Statystyczna Mechanika Klasyczna (SCM) w oparciu o równania Liouville’a. SQM mówi nam o różnych możliwych wynikach eksperymentów i odpowiadających im prawdopodobieństwach, gdybyśmy przeprowadzili dużą liczbę identycznych eksperymentów na poszczególnych układach kwantowych. Nie wszystkie systemy SQM są identyczne, ale jest to ten sam typ fluktuacji, który występuje w klasycznych opisach statystycznych w SCM. Na pierwszy rzut oka sytuacja może więc nie wydawać się bardzo odmienna od opisu dostarczonego przez klasyczną mechanikę statystyczną. W tym przypadku jednak mamy opis podstawowy (ICM), który zapewnia kompletny (tj. niestatystyczny) opis świata, który jednak ogólnie jest zbyt skomplikowany, aby był użyteczny. Ostatnia CZĘŚĆ III tej trylogii poświęcona jest ukończeniu całej mechaniki teoretycznej, zarówno klasycznej, jak i kwantowej, wewnątrz 9-wymiarowej rozmaitości czasoprzestrzennej Wszechświata. Dopiero w ostatnim trzecim tomie teoria IQM, poświęcona w pierwszych dwóch tomach jedynie cząstkom elementarnym, zostaje rozszerzona także na cząstki nieelementarne (takie jak hadrony, jądro, atomy, cząsteczki i wszystkie przedmioty codziennego użytku w naszym wspólne życie, aż do największych cząstek nieelementarnych, takich jak planety, gwiazdy itp.) w naszym wyjątkowym Wszechświecie. Zatem każdy obiekt w naszym Wszechświecie, od najmniejszego (elementarnego) do największego, można matematycznie wyrazić za pomocą tego samego matematycznego, złożonego wyrażenia pola 9-D, w ujednolicający sposób, w jaki determinizm fizyczny obowiązuje dla poszczególnych obiektów w każdym mikro -makroskale w naszym Wszechświecie.