Advances in Medicine & Biology - 9781634845069

Rozdziały tego tomu Postępów medycyny i biologii przedstawiają najnowsze badania w dziedzinie medycyny. W pierwszym rozdziale przedstawiono najnowsze wyniki badań na zwierzętach oraz badania interwencyjne na ludziach, które zostały poddane przeglądowi i ocenie pod kątem profilaktycznego/ochronnego działania żurawiny na zespół metaboliczny, cukrzycę typu 2 i choroby układu krążenia. W rozdziale drugim omówiono zastosowanie żurawiny północnoamerykańskiej do zmniejszania aktywności metaloproteinazy macierzy w komórkach mięśni gładkich aorty in vitro, co zachodzi poprzez modulację kluczowych aktywności sygnalizacji komórkowej. W rozdziale trzecim zbadano, w jaki sposób cała żurawina w diecie moduluje profile cholesterolu w osoczu i zapobiega toksyczności wątroby w odpowiedzi na odżywianie się cholesterolem w JCR. W rozdziale czwartym omówiono znaną charakterystykę i funkcje perycytów makronaczyniowych oraz opisano rolę tych komórek w rozwoju zmian miażdżycowych. W rozdziale piątym omówiono przypuszczalną rolę perycytów w tarczycy i rzadkich/osieroconych guzach tarczycy. Rozdział szósty omawia syntezę, regulację i fizjologiczne działanie hormonów luteinizujących i stymulujących pęcherzyki u kobiet. W rozdziale siódmym przedstawiono epidemiologię legionellozy, cechy kliniczne i strategie zwalczania drobnoustroju. Rozdział ósmy dostarcza informacji na temat podatności neuronów i nieprawidłowości astrocytarnych podczas udaru. Rozdział dziewiąty przedstawia ogólną perspektywę przewlekłej choroby nerek (CKD) i potencjalnej roli naukowca we Wspólnocie. Rozdział dziesiąty opisuje aktywny proces regulacyjny utrzymujący awaskularyzację rogówki, opisuje patogenezę procesu neowaskularyzacji, zawiera przegląd najczęstszych etiologii neowaskularyzacji rogówki (CoNV), a także dostępne obecnie i przyszłe metody leczenia. Rozdział jedenasty opisuje zmiany kliniczne, histologiczne i molekularne zachodzące w skórze po ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe (UVR) oraz dokonuje przeglądu specyficznych mechanizmów komórkowych i biochemicznych wpływających na fenotyp kliniczny fotostarzonej skóry. W ostatnim rozdziale omówiono redukcję błędów związanych z leczeniem przy zmianie opieki poprzez lepszą interwencję wielodyscyplinarną.