Theory of the Inhomogeneous Electron Gas - 9781489904171

Teoria niejednorodnego gazu elektronowego ma swoje korzenie w teorii statystycznej Thomasa Fermiego, o której mowa w pierwszym rozdziale tej książki. To już prowadzi do znaczących wyników fizycznych dla energii wiązania jonów atomowych, jednak ponieważ pomija strukturę powłoki, wyniki takiej teorii nie mogą odzwierciedlać bogactwa układu okresowego. Dlatego przez długi czas w teorii atomowej dominowała wcześniejsza metoda zaproponowana przez Hartree, w której każdemu elektronowi przypisana jest osobista funkcja falowa i energia. Rozszerzenie teorii Hartree przez Focka na wymianę miało swój odpowiednik w opisie gęstości, kiedy Dirac pokazał, jak włączyć wymianę do teorii Thomasa-Fermiego. Znacznie później, w 1951 r., Slater w ważnym artykule wykazał, że wynik podobny do wyniku Diraca, ale nie identyczny z nim, stanowił uproszczenie metody Hartree-Focka. To Gombas i inni pracownicy uznali, że można również konsekwentnie włączyć korelację elektronów do teorii Thomasa-Fermiego-Diraca, stosując lokalnie jednolite relacje elektron-gaz, a postęp we wszystkich tych kierunkach nastąpił do lat pięćdziesiątych XX wieku.