50th at Bay - 9781912174829

Książka rozpoczyna się w momencie wypowiedzenia wojny i mobilizacji żołnierzy 50. Dywizji (Northumbrii) przed przeprowadzką do Francji. Wielu z tych mężczyzn wstąpiło na tereny terytorialne w latach trzydziestych XX wieku, ponieważ w czasie kryzysu nie mogli znaleźć pracy, a miesięczna nagroda, jaką otrzymywali, plus dobra para wojskowych butów, była wiele warta dla ludzi, którzy nie mieli nic. Pod koniec 1939 roku dywizja została przeniesiona do Francji podczas jednej z najgorszych zim we współczesnej pamięci. W maju 1940 roku rozpoczęła się wojna i 50. Dywizja stanęła na czele walk, próbując powstrzymać Blitzkrieg. Kiedy sytuacja stała się nie do utrzymania, armia brytyjska została oskrzydlona i wycofała się w stronę francuskiego wybrzeża. 50. Dywizja dotarła do Pomnika Wielkiej Wojny w Ypres, Bramy Menin i stoczyła tutaj akcję opóźniającą, ale wkrótce ponownie się wycofywała, ponieważ straciła już wiele ofiar. 19 i 20 maja 1940 roku cała armia brytyjska była w odwrocie i zmierzała w kierunku Dunkierki z czołgami deptającymi im po piętach, zdecydowano, że 50 Dywizja ma rozpocząć akcję opóźniającą pod Arras z brytyjskimi i francuskimi jednostkami pancernymi w wsparcie. To właśnie tutaj, w Arras, 50. Pułk spotkał swojego przyszłego Nemezisa w postaci Erwina Rommla i jego Dywizji Duchów. 20 maja 50-ty przygotowywał się do bitwy pod pomnikiem Wielkiej Wojny Kanadyjskiej i wokół niego na Vimy Ridge. 21 maja rozpoczął się atak na bardzo zaskoczone formacje niemieckie, które właśnie miały przemieszczać się wokół Arras. Atak poprowadziły czołgi Królewskiego Korpusu Pancernego i żołnierze 151. Brygady z Durham. 150. Brygada znajdowała się w samym Arras, nad rzeką Scarpe. Szok wywołany brytyjskim atakiem zaskoczył Niemców, a brytyjskie czołgi spowodowały wielką rzeź wśród niemieckich jednostek, zwłaszcza w szeregach dywizji SS Totenkopft, które w przerażeniu uciekły z pola bitwy. Opisy bitwy sporządzone przez załogi czołgów i Durhamy są znakomite, a jeżą się na nich włosy na głowie. Niemcy wydawali się bliscy porażki, gdy Erwin Rommel wystąpił naprzód i rozkazał swoim działam przeciwlotniczym kal. 88 mm opuścić lufy i użyć ich do celów przeciwpancernych po raz pierwszy, ale nie ostatni. Brytyjskie czołgi nie mogły wytrzymać ich ogromnej siły ognia i wkrótce pole bitwy było usiane dymiącymi kadłubami brytyjskich czołgów i trupami obu stron. Rommel uratował sytuację.